Wróciłem do ciebie, Warszawo,

W niedoli twej pocieszyć cię.

Walczyłaś z honorem i krwawo

I w świecie okryłaś się sławą.

Ty jedna dziś leczysz swe rany,

Z zapałem do życia się rwiesz.

Za twoje męczeństwo, za krwawy twój chrzest

Cześć tobie, ty moja Warszawo!

Gdzie pięknej katedry wieżyce

I pomnik Zygmunta, co stał,

Gdzie Miasta Starego ulice,

Skąd młodzież szła na szubienicę,

Dziś tylko ruiny zostały,

Skąd można popatrzyć się w dal,

Za Wisłę i mosty zburzone wśród fal,

Cześć tobie, ty moja Warszawo!

Te ranki i noce tak straszne,

Gdy berty waliły jak grom,

Gdzie twoje dni piękne i jasne,

Tyś życie poświęciła własne.

W ulicach twych wciąż krew się lała,

A młodzież jak lew poszła w bój.

Za twoją odwagę, za honor i znój,

Cześć tobie, ty moja Warszawo!

My dzisiaj z tułaczki wracamy

Do ciebie, by ujrzeć cię znów,

By leczyć straszliwe twe rany,

Budować swój gród ukochany.

My ciebie wskrzesimy, Warszawo,

Bo serce twe bije dla nas,

Lecz kiedyś nadejdzie, w przyszłości, ten czas,

Że wstaniesz z powrotem, Warszawo!^[1]