I znowu port i znowu w rejs, jak długi nie wie nikt.

Wybrałeś żywot ten więc wiesz, co znaczy morza ryk.

Gdy trunku dzban i dziewcząt rząd wypłucze kieszeń w mig,

Zakrzyknąć czas: „Hej, wstawaj Jack! Ty, Johnny teraz pij”.

Dalej więc, dalej więc, śpiewajmy wraz,

Wszak został grogu dzban.

Hej, w morze pora nam, już czas

wyruszyć z wichrem w tan.

Pieniążków brak, więc dalej w rejs. Nie będziesz w porcie gnił.

Choć bosman goni nas do lin, ciągniemy ze wszech sił.

W kubryku zaś, gdy mamy czas, znów stara śpiewka brzmi:

„Do szklanki grog! Hej, wstawaj Jack! Ty, Johnny teraz pij”.

Dalej więc, dalej więc...

Od Plymouth aż po sam Cape Horn sztorm w kleszcze swe nas wziął.

Szyliśmy żagle dzień i noc a Stary wściekle klął.

Aż nagle ktoś zakrzyknął w głos: „Ten sztorm już nie ma sił!”

Więc w szklankę grog! Hej, wstawaj Jack! Ty, Johnny teraz pij.

Dalej więc, dalej więc...

I tak co rok, i tak co rejs – wciąż praca, rzadko port.

Po całym świecie goni nas nasz los, złośliwy czort.

I tak już chyba musi być dopóki starczy sił,

Więc w szklankę grog! Hej, wstawaj Jack! Ty, Johnny teraz pij.

Dalej więc, dalej więc...^[2]