Wszyscy wierni śpiewajmy, chwaląc Boga swego,

A w sercach ponawiajmy, święty adwent Jego,

W raju przyobiecany, Ojcu Adamowi,

I często powtarzany wiernych narodowi.

Bóg się z szczerej miłości zmiłował nad nami

Widząc nas z wysokości być w piekle więźniami.

Przez Adama pierwszego śmierć i potępienie,

Przez Adama wtórego żywot i zbawienie.

Co Bóg w tajnej swej radzie postanowić raczył,

To ziścił, gdy sposobny czas tego obaczył,

Do Maryi wysławszy Archanioła swego,

A jemu urząd dawszy poselstwa wdzięcznego.

Zdrowa bądź ukochana z łaski Twórcy swemu

Ze wszech niewiast wybrana do wielkich spraw Jemu

Tak rzekł Anioł, Panna go ze drżeniem słuchała

A z pilnością poselstwo Jego uważała.

Lecz Anioł rzekł: na stronę, odrzuć Panno trwogę;

Ciebie wziął pod obronę Bóg nad wszemi bogi

Oto Syna w czystości porodzisz wielkiego

A nazwiesz z spraw własności, Jezus, imię Jego.

Ten będzie obwołany Synem Najwyższego

Jemu da Pan nad Pany rząd świata całego

W Dawida, przodka swego, majestacie siądzie

A do wieku wiecznego wszystkiem władać będzie.

To przyjmuje Dziewica poważnie pytała:

Jakoż? ja Królewicza Tego będę miała?

Rzekł Anioł: Duch w Cię wstąpi, a moc Najwyższego

Cieniem Cię swym obstąpi i dowiedzie tego.

W tem się Panna oddała w moc Stworzycielowi,

I tę odpowiedź dała Jego Aniołowi:

Ja jest sługa gotowa Panu niebieskiemu,

Niech się stanie twa mowa na wieczną cześć Jemu.

Tam Bogu ustąpiła własność przyrodzona

Tam się wiary zjawiła tajemnica ona

Bóg się na świat pokazał w ciele objawiony,

Zkąd anielski, ludzki stan uweselony.

Porządnie obesłano wszystkie świata włości,

I poganom znać dano o Pańskiéj bytności.

Wiarę przyjęli u Niego, a On zmógłszy sławnie

Szatana okrutnego, wstąpił w niebo jawnie.

Chwalmy Boga serdecznie, wesoło śpiewając,

Jego chwały społeczne, sobie pomagając.

Chwalmy go za dar drogi, Syna zesłanego,

Wielki nasz Bóg nad Bogi, święte Imię Jego. Amen.^[2]