Wszystko mu jedno: błoto czy kałuża,

idzie skaut naprzód i nic go nie zraża,

wesołość zawsze patrzy z jego czoła:

„naprzód i naprzód!” – uśmiechnięty woła. Hej!

Wszystko mu jedno, czy ma buty całe.

czy bez podeszew, czy dziur na dwa cale:

bo choć bez butów, ale w kapeluszu –

nigdy nie traci swego animuszu! Hej!

Wszystko mu jedno: głodny czy nie głodny,

chodzi on zawsze wesół i pogodny,

a choć mu czasem bieda chce dokuczyć,

zęby zaciśnie, żeby nie zamruczeć. Hej!

Wszystko mu jedno – czy mu ktoś dokuczy

on się nie smuci, tylko piosnkę nuci,

bo cóż mu może złość ludzka zaszkodzić,

kiedy on umie i po błocie chodzić! Hej!^[1]