Nie rań pogardą tej obcej dziewczyny,

jej czar jest inny niżeli twój czar,

tyś memu ciału dreszcz w świecie jedyny,

a ona ust mi chce oddać maliny -

czyjaż dłoń zdoła odtrącić ten dar?

Wszak tobie pierwszej tę miłość wyznaję -

ona nic nic wie, choć czeka i śni.

Szedłbym tak do niej jak w lasy i gaje,

a odkąd znam ją, wciąż mi się wydaje,

że policzone są wiosny mej dni!

Jej zaklęć szepty nie zmienią mnie wcale,

jej pocałunek nie rozłączy nas!

Pozwól mi odejść w ust tamtych korale,

bym łkał przez chwilę, bym kochał niestale

raz jeszcze jeden, ach, tylko ten raz!^[1]