Wznieścież Mu ołtarz, taka niebios wola!

Zastępca wyrzekł Chrystusa na ziemi

Wznieście doń modły, bo w niebie Bobola

W męczeńskim wieńcu z błogosławionymi.

/O drogi ziomku między niebianami,

Wstaw się, Jędrzeju Bobolo, za nami./bis

Gdzie upór, duma, nasienie niezgody,

Rzuciła między jednej matki dzieci,

I z bratem brata, z zagrodą zagrody

Waśni i w sercach zemsty wojnę nieci,

/Śpieszysz, Bobolo, do świętego boju,

Z wiarą, miłością i słowem pokoju./bis

I kędy stawasz, jak ta błoga tęcza,

Zaklinasz burzę, co się w sercach sroży,

Wiara i miłość i pokój uwieńcza

Każde Twe słowo, Apostole Boży,

/Tłumnie do dawnej prawdy lud się garnie,

W jedną prawego Pasterza owczarnię./bis^[1]