Błoga muzyka w przyrodzie

Boska harmonia w naturze

Siwy staruszek w ogrodzie

przycina gałęzie bzu.

Światło przecina nieboskłon

grzmią z partytury słowiki

pszczoła pochyla się z troską

nad kwiatem co daje miód

Lecz wtedy na nic nie bacząc

Mimo spokoju i ciszy

Apokalipsę czas zacząć! –

zakrzyknął Polaków chór.

Nim krzyknął ktoś miserere!

Jeźdźcy zstąpili w ordynku

dokładnie było ich czterech:

Cham, głupiec, fanatyk, tchórz!

Idzie zagłada i dramat

Krzyczą ostatni prorocy

Nadchodzi noc z twarzą chama

Nadchodzi już sądny dzień.

Tchórz zasiał drżącą osikę

żółcią ją podlał fanatyk

Ale największym szkodnikiem

Był głupiec, głupszy niż tchórz.

Przeorał mózgi i dusze

skłócił plemiona i rasy

zrozumiał siwy staruszek

wszystko obraca się w proch.

Wieść owa niesie się wszędzie

apokalipsa bez złudzeń

Innego końca nie będzie

Koniec dokonał się już.^[1]