Z głębi mojego serca głos wydany,

Woła o litość do Pana nad Pany:

/Natęż słuch, Panie, nachyl do mnie ucha,

Na głos mój, który wydaje ma skrucha./bis

Jeśli uważać będziesz nieprawości:

Któż wytrzyma, Panie, bo któż bez złości?

/Ja widząc, że Bóg, Pan nasz, jest łaskawy,

Chcę z serca Jego zachować ustawy./bis

Pańskiemu słowu ufa moja dusza.

Że grzech odpuści, gdy się serce skrusza.

/Nadzieję w dobrym Panu mam, że raczy

Grzech mój odpuścić, gdy łzy me zobaczy./bis

Izrael ufa od świtu do zmierzchu,

Że mu Pan litość zeszłe z niebios wierzchu.

/Bo miłosierdziem słynie nasz Pan luby,

A nigdy nie chce Bóg grzesznika zguby./bis

Ma Bóg niezmierny skarb na okupienie.

Byle nas skruszył żal za przewinienie;

/Że z grzechów wszystkich, choć wielkich i wielu,

Bóg cię odkupi, ufaj Izraelu./bis^[1]