Panie mój, opiekunie ptaków,

małych lisów

i tych, którzy śpią,

daj mi tylko jedno ziarno,

daj mi ziarno z mojej ziemi,

ziemi nieboraków,

będę je siał

i o nie drżał,

kąpał w ciepłych farbach,

aż wzejdzie nam

dawny świat i stary dom, gwiazdka i kawiarnia...

– Dobry Panie, ty też świat czynisz – z jednego ziarna.

Panie mój, opiekunie chlebów,

dzielnych ludzi

i tych, którzy drżą,

daj mi jedną złotą nutę,

daj mi nutę z mojej ziemi,

zagubioną w chmielu,

będę ją snuł,

piosenkę kuł

w szczęściu albo w lęku,

aż wzejdzie nam

dawny gwar, znany szum, zorza nad stajenką...

– Dobry Panie, ty też świat czynisz – z jednego jęzku.^[1]