Z krwią naszych braci, Ojczyzny drogiej,

Do Ciebie Matko bije ten głos –

Krainę naszą niewiernym wyrwiej,

Którzy ją gnębiąc, zadają cios.

Obron z ciężkiego jarzma tyranów,

Walcz za nas znowu orężem Twym,

Dozwól, by Polska nie znała panów,

By się szczyciła znów Godłem swem.

O Matko, Matko! Samych wśród świata

Plagi bez przerwy trapią raz wraz;

Wolne Twe dzieci dziki wróg zgniata:

Ileż wdów, sierot jest pośród nas.

Zasłoń nas, zasłoń przeczystą dłonią,

Najświętsza Matko prosimy Cię;

Będziesz, jak byłaś, skuteczną bronią

Narodu, co Cię królową zwie.

Tyś już nas tyle razy broniła,

Czy teraz także obronisz nas?

Matko Najświętsza, nasza mogiła

Znów zapełniona, a w krótki czas,

Krainę nasze łzy zalewają!

Najlepsza Matko, osusz je Ty;

Chciej nam pokazać cud łaską Twoją,

Niech Lecha dziecię nie roni łzy.

Do Ciebie, Pani, wznosim te modły,

Niech więc Twa litość wzruszyć się da –

Widzisz jak wrogi duszę nam zbodły,

Oczy przyćmiła śmiertelna mgła.

Nad drgającymi Twych sług trupami,

Darmo ucztuje zaciekły wróg;

Nie upadniemy, bośmy nie sami –

Nad nami Matka, nad nami Bóg!^[1]