Jak myślisz, czy tam, za ostatnią już ciszą,

Tam, skąd się listów nie pisze

Nasze czułe dusze dwie znowu rozpoznają się

I czy spotkają się?

Czy dusze znają mowę dotyku?

Czy wymieniają spojrzenia?

Czy mijają się w milczeniu,

Czy w nieznanym nam języku rozumieją się?

Szczęśliwi w niewiedzy znajdą pocieszenie.

Jak dobrze mi z nadzieją że nie ma nieistnienia.

Czy dusze są tu, obok nas, jak powietrze?

Czy są odległe, jak gwiazdy?

Czy unoszą się na wietrze

Albo cicho wiją gniazda z przedwieczornej mgły?

Szczęśliwi w niewiedzy znajdą pocieszenie.

Jak dobrze mi z nadzieją że nie ma nieistnienia.

Czy myślisz, że tam niskie lipcowe słońce

Da swego ciepła nam więcej?

I czy dusze nasze na rozgadanej wonnej łące będą mogły trzymać się za ręce?^[2]