My z prochu polskiego zrodzeni;

Polskiego my plon pobojowiska;

/Krew ojców ofiarnie przelana

Dziś mocą z serc naszych wytryska./bis

Od wieków brał dziad od pradziada

Dwie święte pokoleń spuścizny,

/Swój pług, którym orał zagon

I miecz, którym bronił Ojczyzny./bis

I często spływała czerwienią

Krew polska za Wolność przelana,

/I Krwią co wsiąkała w Jej ziemię

Ojczyzny Historja pisana!/bis

Jej kart żadna moc nie przekreśli

Wraz z życiem je musi wydzierać,

/Bo wrosły i w serca i w pieśni,

Tych którzy umierać!/bis

My z prochu polskiego zrodzeni

I prochem w jej ziemię powrócim,

/By Kiedyś Legendą wyjść z cieni

I znów w proch się dla niej obrócić!/bis^[1]