Z samotności

tej największej,

z której przyszedł człowiek,

wymyślono ogień,

koło oraz kości do gry.

Z samotności tej,

z której nikt nas dotąd

nie uzdrowił,

ktoś w bezsenne noce,

skomponował koncert,

na milczące skrzypce,

świt i łzy.

Zbudowano piękny dom

od piwnicy aż po strych,

w oknie stutysięczną noc

kolorowa lampa lśni.

A więc, co sprawia,

że nigdy nikt nie zapukał do drzwi.

Z samotności

od tej pierwszy raz

przeżytej chwili.

Było bliskie kino,

jazz i pierwsze loty do gwiazd.

Z samotności złej,

zapisano już papieru tyle.

Wciąż zmieniano stroje,

było parę wojen,

z samotności starszej niż ten świat.

Zbudowano piękny dom...^[1]