Jesienie rok za rokiem idą

gwiazdy jak deszcze szyby tną

zielone łanie na polanie

u okien huczy serca bąk

nie płacz kochana nad złowrogi

spod twoich rzęs zielony liść

ptaki i drzewa trysną, drogi

po których dalej trzeba iść

trzeba iść

liście opadły wrócą liście

i modlitewne łuki gór

przeminą ludzie w nienawiści

zostanie trzepot ptasich piór

knieje się pienią tylko pomyśl

w powietrza falującym tchu

niedźwiedzi pomruk zaczajony

niebieski jezior duch, jezior duch

nie płacz kochana śpij w cierpieniu

na dłoni mojej drżący ptak

rzekom i mnie i wiosen cieniom

i miłowaniu lat.^[2]