Zdarte kapcie psom zostawił

boso maszeruje,

O kamienie nogi skrwawił,

lecz bólu nie czuje.

/Śpiewa sobie ta–di ra–di ratta,

Pokrzykuje u–ha ha,

Długo trzeba będzie czekać

Nim mi kapral nowe da./bis

Już w zaszytej łacie dziura,

łokciem prześwituje,

łachman został już z mundura,

A on wciąż ceruje!

/Śpiewa sobie ta–di ra–di ratta,

Pokrzykuje u–ha ha,

Chociaż głodny, chociaż bosy,

Przecie w sercu wiarę ma!/bis

Tak to wojak szedł do Polski

Z Legją Dąbrowskiego,

Dziś my znowu „z ziemi włoskiej...”

Idziem szlakiem jego!

/I śpiewamy ta–di ra–di ratta,

I wołamy u–ha ha,

Nie zginęła i nie zginie,

Bo w nas wiernych synów ma!/bis

Dziś ma żołnierz piękne buty

I postawę gładką.

Lecz fantazja nie ustąpi

Zacnym prapradziadkom!

/Śpiewa sobie ta–di ra–di ratta,

Pokrzykuje u–ha ha,

Wczoraj było wam sądzone,

Dzisiaj mogę zginąć ja!/bis^[1]