Bardzo wszyscy lubimy,

aż do późnej starości,

snuć radosne marzenia

o świetlanej przyszłości.

Za trzydzieści parę lat,

jak dobrze pójdzie,

piękny będzie stary świat,

wspaniali ludzie,

pełny dobrobyt, nastrój świąteczny,

nasze pomniki staną w krąg,

będzie przecież wielki rok,

rok dwutysięczny!

Pani patrzy tak dziwnie,

pewnie pani nie wierzy

w takie mrzonki naiwne,

pani nikt nie nabierze.

Za trzydzieści parę lat,

jak dobrze pójdzie,

pozostanie żółty ślad

na białym murze,

cisza nieznana, spokój odwieczny,

kilka bakterii w głębi mórz,

nie obliczy nikt, że już

rok dwutysięczny!

Skąd ten nastrój ponury

przyszedł do mnie, wesołka,

bardziej z literatury

niż z piosenki skowronka?

Za trzydzieści parę lat,

jak dobrze pójdzie,

w kiosku „Ruchu” kupię „Świat”,

„Życia” nie będzie.

Siądę przy piecu, zapalę sporta

i do snu wnukom powiem baśń

o cudownych pięknych dniach

z lat sześćdziesiątych!^[1]