Lasciate mi cantare

Con la chitarra in mano

Lasciate mi cantare

Sono l’Italiano

Już chyba jesień, bo już ptaki w drodze

Kolejny sezon westchnień i zawodzeń

Maluję imię Twe na ścianie

Bazyliki w Mediolanie, moja Miła

I tęsknię każdym mediolańskim świtem

Do naszych pól złoconych zwłaszcza żytem

Pamiętam Ciebie w tamto lato

Gdyś mówiła mi, Beato, o malarstwie włoskim

Może nie bardzo byliśmy roztropni

Na dworze upał – jedenaście stopni

A my w upale

O Aniele Michale...

Zabierzcie mi gitarę

Niechaj obeschnę trochę

Zabierzcie mi gitarę

Właśnie jestem mokrym Włochem

Zabierzcie mi gitarę

Nie róbcie pośmiewiska

Jestem prawdziwym Włochem

Ale ze Skarżyska

To samo słońce na tym samym niebie

Ci sami ludzie żyją obok siebie

Tak samo marzą i się śmieją

I z nadzieją spoglądają w kalendarze

U nas w Italii był upalny sierpień

Ty nawet nie wiesz, jak ja tutaj cierpię

Ale nie mówmy o dewiacji

Tylko wróćmy do wakacji na Mazurach

Pamiętasz, jakeś pasła gąski w parku

I jak rozbiegły Ci się po Lidzbarku

I jak nad ranem

Wróciły same, skubane?

Zabierzcie mi gitarę

Niechaj obeschnę trochę

Zabierzcie mi gitarę

Znowu jestem mokrym Włochem

Zabierzcie mi gitarę

Nie róbcie pośmiewiska

Jestem prawdziwym Włochem

Ale ze Skarżyska

Ra ra ra ra ra ra ra...

E tutti cantiamo!

Zabierzcie mi gitarę

Lub dajcie mi po pysku

Zabierzcie mi gitarę

Koniec teledysku!^[1]