Znów się pali grunt

Róże płoną, spłonął las

KaRan tłumi bunt

Chociaż buntu nie ma w nas

Tu się nie rwie szat

W ciszy, ni w godzinie złej

Tutaj każdy brat

Choć tych braci, jakby mniej

Zanim miniesz próg

Znów ukradkiem zerkniesz w tył

Znów cię zawiódł Bóg

świat garbaty jest, jak był

Bokiem przeszedł fart

Choć w kieszeni szczęścia grosz

światu wróżą z kart

Dante i Hieronim Bosch

Zakład dla normalnych

Ostatni bastion snów

Zakład dla normalnych

Bądź zdrów

I przez szybę z pleksiglasu

Motyle z ciepłych stron

My - wygnańcy naszych czasów

Patrzymy na nasz dom

Znowu mijasz próg

Znów ukradkiem zerkasz w tył

Znów cię zawiódł Bóg

świat garbaty jest jak był

Znów próbujesz żyć

I dryfując z prądem rzek

Wiesz już, kiedy wyć

I dyskretnie wypluć lek

Zakład dla normalnych^[1]