Ty, Panie tyle czasu masz,

Mieszkanie w chmurach i błękicie

A ja na głowie mnóstwo spraw

I na to wszystko jedno życie.

A skoro wszystko lepiej wiesz

Bo patrzysz na nas z lotu ptaka

To powiedz czemu tak mi jest,

Że czasem tylko siąść i płakać

Ja się nie skarżę na swój los

Potulna jestem jak baranek

I tylko mam nadzieję, że...

że chyba wiesz, co robisz, Panie.

Ile mam grzechów? któż to wie...

A do liczenia nie mam głowy

Wszystkie darujesz mi i tak

Nie jesteś przecież drobiazgowy

Lecz czemu mnie do raju bram

Prowadzisz drogą taką krętą

I czemu wciąż doświadczasz tak

Jak gdybyś chciał uczynić świętą.

Nie chcę się skarżyć na swój los

Nie proszę więcej, niż dać możesz

I ciągle mam nadzieję, że...

Że chyba wiesz, co robisz, Boże.

To życie minie jak zły sen

Jak tragifarsa, komediodramat

A gdy się zbudzę, westchnę – cóż

To wszystko było chyba... zamiast

Lecz póki co w zamęcie trwam

Liczę na palcach lata szare

I tylko czasem przemknie myśl

Przecież nie jestem tu za karę.

Dziś czuję się, jak mrówka gdy

Czyjś but tratuje jej mrowisko

Czemu mi dałeś wiarę w cud

A potem odebrałeś wszystko.

Ja się nie skarżę na swój los

Choć wiem, jak będzie jutro rano

Tyle powiedzieć chciałam ci

Zamiast... pacierza na dobranoc^[2]