Zanim powiesz jej, że

to był ostatni raz,

zanim dzień spłoszy srebrnego ptaka nocy

rozkołysz, rozkołysz, rozkołysz jeszcze raz.

Zanim ukradniesz jej

ostatni kolor ze snu,

zanim, gdy na chwilę zamknie oczy, znikniesz

zabierz jej, zabierz jej, zabierz jej z ręki nóż.

Ona ma siłę

nie wiesz jak wielką.

Będzie spadać długo,

potem wstanie lekko.

Zanim zrozumiesz, jak

bardzo kochałeś ją,

zanim pobiegniesz kupić czerwone wino

ona zapomni, zapomni już świat twych rąk.

Zanim będziesz próbował

odkupić ją za słowa

zobaczysz, jak na drugim brzegu rzeki

spokojnie, spokojnie, spokojnie stoi z nim.

Ona ma siłę...

Tak, zbyt codzienna, by ją znać

Zupełnie tak, jak Ty

Pogodnie śpi, gorsze są sny^[2]