Zapłonęły krwawe łuny,

Ogarnęły cały świat.

Bomby spadły jak pioruny,

Posypały się jak grad.

A z bombami łzy spadały,

Ciężkie łzy z matczynych rzęs,

Kiedy synów swych żegnały,

Gdy słyszały broni chrzęst.

Ciężko mi się rozstać z synem,

Ciężko iść z rodzinnych chat.

I płynęły łzy matczyne,

Zatopiły cały świat.

Matka płacze, matka czeka,

Uśmiech dawno zniknął z lic.

Czasem przyjdzie list z daleka,

Częściej nie przychodzi nic...

Lecz nadejdą jasne lata,

Gdy o dniach zapomną złych,

Kiedy wszystkie matki świata

Będą witać synów swych.

A jeżeli który zginie,

Matka wdzieje jasny strój,

Mówiąc z dumą o swym synie:

Wolność dał nam synek mój!^[1]