w jaki cień się usunąłeś

grajku zapomniany grajku

któryś wprawił w ruch muzykę

i poderwał nas do tańca

i z jakiego omamienia

wrzaw przytupów roztańczenia

nie wiadomo kiedy gdzie

wymknąłeś się z izby w sień

nie pamięta cię już nikt

lecz wciąż jeszcze krąży w żyłach

coraz szybciej i obrotniej

jak wrzeciono twa melodia

słychać tylko tupot butów

słychać tylko tupot serc

kto przetrzyma kto ustanie

trwa sam bez muzyki taniec

grajku zapomnieny grajku

wychyl się zza chmur raz jeszcze

przeciągnij po strunach smyczkiem

dla tych co zgubili rytm

dla tej smutnej pani w kącie

dla staruszki pod zegarem

i dla tego opartego

plecami o drzwi – poety^[2]