Dni frontowe i noce

przeminęły jak sny,

w zarośniętym okopie

hełm niszczeje od rdzy.

Zdjął go żołnierz po szturmie,

nie nałożył do dziś,

niebo gaśnie w nim chmurne,

słońce gubi w nim skry.

Hełm żołnierski ze stali,

zapomniany od lat,

ktoś w nim przyszedł z oddali,

ktoś w tym hełmie tu padł...

Przeminęło już wszystko,

został tylko ten hełm.

Hełm żołnierski ze stali,

nad nim gwiazda i cień.

Pod lazurem lśni ziemia,

płyną noce i dni,

barwą wiosny na hełmach

czas osiada i lśni.

Hełm rdzewieje na polu,

nad nim złoci się głóg,

nasz przyjaciel w nim poległ

na rozstaju tych dróg.^[1]