Otwarte drzwi i wiatr, co w ślady słów twych wpadł,

ten pierwszy zmierzch, ten pierwszy deszcz,

wspomnienie rąk, wspomnienie ust jak szept.

Znów przebiegam drogę w nadziei, że tam

za horyzontem nie będę już sam,

tak bym chciał spojrzeć w oczy,

powiedzieć ci, jak bardzo daleko nam do gwiazd.

Świt w otwartym oknie i nuty, i kurz

na fortepianie, i bukiecik róż –

wolno gram zasłuchany w westchnienie twe

ten walc już nie grany tu od wielu lat.

Za szybą twarz i deszcz, za stołem usiadł zmierzch,

podnosisz z ziemi kilka gwiazd,

w milczeniu znów tak dużo słów i w nas.

Wciąż przebiegam drogę...^[1]