Latem, gdy pada na ziemię mrok,

kiedy chłód nocy idzie od łąk –

ognisko zapalamy.

Zapatrzeni w strzelający płomień

zamykamy w dłoniach bliskie dłonie

i śpiewamy,

śpiewamy,

śpiewamy...

Będą gwiazdy po nocach błyskać,

będzie szumiał w konarach wiatr,

zasiądziemy w krąg przy ogniskach,

aby śpiewać o ziemi, co w słońcu się mieni...

Na mazurskich gdzieś uroczyskach,

przez bieszczadzki wędrując las,

zasiądziemy znów przy ogniskach

zapatrzeni w płomieni blask.

Gdy zabrzmią stare pieśni,

które każdy od kolebki zna,

choć tacy nowocześni,

wstydu nie ma, gdy w oku błyśnie łza.

Tak jest dobrze spoglądać z bliska

w letnie niebo, w miriady gwiazd,

z przyjaciółmi w krąg przy ogniskach,

gdy nadejdzie wakacji czas.

Gdy leśne drogi zawieje śnieg,

gdy w sen zimowy zapadnie zwierz –

w kominku zapalimy...

Zapatrzeni w migocący ogień,

czując obok czyjeś serce drogie –

tak nucimy,

nucimy,

nucimy...

Będą gwiazdy...^[1]