Zasiedziałeś się mój synku

w Bożej poczekalni,

ale już ci wymodliłam

bilet do tej marni.

Nie, nie lękaj się syneczku,

tutaj też jest pięknie.

Więc nie wracaj tam zbyt prędko,

bo mi serce pęknie.

Chcę tylko żebyś się uśmiechał,

odsłaniał dzień paluszków końcem.

Bo wiem, że zawsze będzie jasno

dopóki będziesz moim słońcem.

Zaśnij synku, będę czuwać

nad twoją kołyską,

by Cię bydlak z grubym kijem

nie podszedł zbyt blisko.

Żeby dym Cię nie osnuwał

z makowego korca.

Żebyś mi się nie rozpłynął

w labiryncie dworca.

Chcę tylko żebyś się uśmiechał,

odsłaniał dzień paluszków końcem.

Bo wiem, że zawsze będzie jasno

dopóki będziesz moim słońcem.

Zaśnij duszko, kiedyś wzlecisz

nad wierzchołek świata,

chcę by tylko nikt przez Ciebie

tam w dole nie płakał.

I by Tobie, nie daj Boże

po wędrówki kres

bladym świtem w nocnym barze

nie zabrakło łez.

Dlatego jedno chcę ci przyrzec:

prędzej wyniosę się do diabła,

niż kiedykolwiek zechcę synku –

byś tańczył, jak Ci zagram

Chcę tylko żebyś się uśmiechał,

odsłaniał dzień paluszków końcem.

Bo wiem, że zawsze będzie jasno

dopóki będziesz moim słońcem.^[2]