Zastanówcie się sami – czemu w domu, nocami,

tylu ludzi się budzi – i wam też chce się wyć?

Na obiedzie u cioci wylewacie kompocik

i płaczecie w klozecie – jak by hańbę tę zmyć?

To z lat dawnych w was gości superata młodości,

głupstwa, lęki i męki, których z serca nie wygnał czas.

Czasem męczy myśl taka – zabić w sobie szczeniaka,

lecz mknie czas, a jak drzazga – to szaleństwo tkwi w nas.

Ty też wiesz – co to znaczy – czy za szybko czas gna,

czy za powoli? – To boli i się kończy na łzach.

Będziesz tęsknić do krzyku za ptakami tropików,

a tu noc i znajomi i deszcz stuka o dach…

Tylko czasem, wśród mroku, straszy i krąży wokół

zamyślony marabut, w lepkich błotach błądzący ptak.

Lecz dzień lęki wymiecie, więc spokojnie możecie

drzwiami trzasnąć i zasnąć, gdy „dobranoc” powiemy Wam.^[2]