Zawitał dla nas majowy poranek,

Ziemia i niebo błogo się śmieje.

Podajcie kwiaty, aby uwić wianek,

Bo wianek taki, który nie więdnieje.

Na żyznej ziemi kwiat pełny urośnie,

Na twardej skale tylko głóg kolący;

A my na wianek zbierajmy przy wiośnie

Nie ostre głogi, ale kwiat woniący.

Na nas Marya w radości spogląda

Jak ta gwiazda co na niebie świeci!

Przyjmie ten wieniec, innego zażąda

Wianka serc naszych: jako serc Swych dzieci!

Bo kwiaty ziemi, o, jak krótko trwają!

Jak gwiazdy gasną, tak kwiaty więdnieją,

A wiatry uschłym badylkiem igrają.

/I zżółkłe listki po świecie rozwieją,

Złóżmy na wieniec wszystkie serca cnoty,

Które wykwitły w sile Jej opieki,

Dajmy kwiat szczęścia, dajmy kwiat tęsknoty,

A taki wieniec nie uschnie na wieki./bis^[1]