Tu gdzie Wałęsa skakał przez płot

I tu gdzie Tusk za piłką biegał

Tu gdzie wolności rozdarty krzyk

Prawdą szumiały Trójmiejskie drzewa

Długa z Szeroką już twardo śpią

Na brzegu morza znów kipi życie

Śladów historii nie zatrze czas

W Motławę kamyk rzucę o świcie

Czas już zniszczył nasze twarze

lecz nie zniszczył nas

Gdzie stoczniowej bramy złom

ciągle wolność trwa

Zawsze Gdańsk

Je, je je je

Tylko Gdańsk

Je je je je

Kochaj Gdańsk

I tylko w płucach wciąż morski wiatr

A my zaczniemy wszystko od nowa

Depcząc nogami na brzegu piach

Obserwujemy wydmy na Stogach

Mewy już ostrzą swój tępy dziób

Na Długiej leżą skórki od chleba

Ten podróżników bezpieczny port

prowadzi nas prosto do nieba

Czas już zniszczył...^[2]