Zbawiciel drogi na krzyż przybity,

Pomiędzy niebem ziemią zawisnął

Na głowie wieniec z ciernia uwity,

On król a w koło lud się doń cisnął.

Upalne słońce dokucza żarem.

Na ustach Boskich osiadła spieka.

A tłuszcza trapi złośliwym gwarem.

A Krew zesiadła ledwie ocieka.

A wszystkich oczy nań się zwróciły.

A wszyscy usta doń skierowali.

W pociskach srogich doznają siły

Tej, jaką złością, szałem zadali.

Książęta mądrzy wprost urągali

I tłum złośliwie nań wciąż spoglądał;

Przywódcy ludu śmierć Mu pisali

A wściekły naród śmierci tej żądał.

I skonał Zbawca a Pan nad pany:

Zwisła Mu głowa ku naszej ziemi.

Wołają w niebo, jak usta, rany:

By się zmiłował Bóg nad grzesznemi.

Zawołał, skonał na krzyż rozpięty

Jak struna: sprawiedliwość tam grała

Rozczuliła się, (cud niepojęty!)

A miłosierdziem wnet nam się stała.

Syn Boży przecie za nas umiera,

On nasze pobrał na Siebie grzechy;

Karzącą ręką Bóg nań dociera,

Lecz utknął w Sercu. Nasze pociechy!

Dla nas to, dla nas straszna ta rana...

A z Serca Jego strumień łask nowy

Pociekł, jak woda i krew rozlana,

A w głębi Serca dom nam gotowy.

Nam tylko pod krzyż teraz biedź trzeba,

Ucieczki szukać tam w Serca ranie.

Przez krzyż sięgniemy do stropów nieba

A w Sercu Twojem szczęście, nasz Panie!^[1]