Zakochał się Zbir w Romantyczce

I ona się w nim zakochała

Gdy on obrabiał piwniczkę –

Ona na niego czekała.

Potem obiad cieplutki w miseczce

Podawała ukochanemu,

W zwiewnej tańcząc przy nim, sukieneczce

Przemieniała potwora w subtelnego amora.

Romantyczka – przecudnej urody –

Taki wpływ miała na tego drania,

Że gdy chciała, by okazał jej miłości dowody –

On jej dawał bez zastanawiania.

Jednak w miarę rozwoju liryki

Coraz więcej i więcej miała inwencji,

Aż się w końcu niewinne zachcianki zmieniły

W chuć straszliwą z posmakiem demencji.

Pewnie teraz ciekawość was zżera

Jak Zbir na cuda te reagował?

Na początku był happy, chuchał na nią i dmuchał

Aż na końcu nie wytrzymał i wyzionął ducha.

Morał śliczny na oczach wam skręcę,

By tragedii nie było więcej:

Nie kochajcie zbirów kobiety,

Bo odchodzą zbyt szybko, niestety

Pozwolicie panowie zbirowie,

Że ja też coś mądrego wam powiem:

Nie kochajcie tych kobiet, które mają zalety,

Bo z was zrobią, dosłownie, kotlety.

Pozwolicie, że damy wam w końcowej poincie

Taki morał, co przechodzi pojęcie:

Czasem trudno ocenić widząc parę przez chwilę,

Kto Romantyczką jest a kto Zbirem.^[1]