Zmarłszy bez większej rozpaczy w kraju

Z powodu wody w lewym kolanie,

Jan Maria Dreptak trafił do raju

I został wzięty na przesłuchanie.

Prześliczne śpiewy w dole i w górze,

Dreptak w koszuli po różach kroczy,

Już go sadzają anioły stróże

I mu puszczają reflektor w oczy.

– Przyznaj się – mówią – lepiej od razu

Gdzieś coś nagrzeszył; z kim i za ile,

A nie – to damy ciebie do gazu,

Albo każemy zjeżdżać po pile!

Dreptak zasłonił dłonią rozporek

Na myśl o owym z piły zjeżdżaniu...

– Grzeszyłem – mówi – z Cesią Cieciorek

W Zielonej Górze, na winobraniu!

– Dobrze! Z kim jeszcze? Przypomnij sobie!

...i tak ścisnęli go, że wysypał,

Iż zhańbił sześć tysięcy kobiet,

Kwartet smyczkowy, pas i niewypał!

Wtedy aniołów białych gromady

Jęły ze śmiechu tarzać się w chmurkach:

– On ani jednej nie dałby rady!

– Chodząca nędza – kości i skórka!!!

Sędzia śmiech tłumiąc, rzekł: – Dobrze stary,

Wprawdzie spełniłeś ohydne czyny,

Lecz cię łaskawie zwalniam od kary.

Za to żeś szczerze wyznał swe winy...

Dreptak radośnie ząbki wyszczerzył

I taka myśl mu przeszła przez głowę:

– Hura, zwolnili, ciężcy frajerzy,

Choć im wyznałem tylko połowę!^[1]