Ukrywaną długo miłość

nagle w sercach nam odkryło

na peronie małej stacji pożegnanie.

Twoim wyznaniem

były dwie łzy.

Powiedziałaś, że napiszesz,

no i wkrótce list twój przyszedł

list-wspomnienie naszych wczasów,

tak mi drogie,

lecz ja nie mogę

odpisać ci.

Zgubiłem twój list,

najmilsze słowa,

a przecież ten list

twój adres chował.

I teraz nie wiem,

gdzie jest twój dom,

jak znajdę ciebie

i miłość twą...

Nie znalazł się list,

choć szukam wokół.

Zgubiłem twój list,

a z listem spokój.

I coraz częściej

dręczy mnie myśl,

że zgubi szczęście

zgubiony list...

Ciągle myślę z niepokojem,

że milczenie długie moje

źle zrozumieć może czułe twoje serce,

że nic już więcej

nie powiesz mi.

Może myślisz: zapomniałem.

A ja dłonie twoje małe

w snach wciąż tulę do stęsknionych

moich dłoni,

a myśl tam goni

gdzie jesteś ty...

Zgubiłem twój list,

najmilsze słowa,

a przecież ten list

twój adres chował.

I teraz nie wiem,

gdzie jest twój dom,

jak znajdę ciebie

i miłość twą...

Nie znalazł się list,

choć szukam wokół.

Zgubiłem twój list,

a z listem spokój.

I ciągle czekam,

że któryś z dni

znów list z daleka

przyniesie mi...^[2]