Przyjdę do ciebie z drogi dalekiej,

z lasów zielonych, gdzie się ukrył maj,

i uprowadzę za siódmą rzekę,

za siódmą górę, w rozśpiewany kraj.

Spójrz, spójrz! W siwych grzywach brzóz

blask dnia zamigotał już.

Chodź w szum leśnych mroźnych strug,

chodź wstęgami białych polskich dróg.

  Słuchaj, o czym szemrze

  świętokrzyski bór,

  kłaniaj się podniebnej

  tęczy z pawich piór.

  Dni wędrówki miną,

  lecz zostanie ci

  w oczach – błękit Wisły,

  w sercu – blask tych dni.

Przyjdę do ciebie, przyjdę z uśmiechem

i uprowadzę w rozśpiewany kraj.

Powita ciebie zielonym echem

ukryty w gąszczu, pełen słońca maj.

On sam drogę wskaże nam

wśród gór – srebrem ptasich gam,

tam gdzie w miejscu staje czas,

gdzie zielone szczęście czeka nas.

  Słuchaj o czym szemrze...^[1]