Wierzby przydrożne biją pokłony

Ludziom na polach, nisko schylonym.

Ludzie prostują plecy przygięte;

Ponad polami wiatr ku nim biegnie

Pieśnią od pól, pieśnią od łąk.

Mają dla siebie serca człowiecze,

Radość najprostszą, prostą jak szczęście.

Dzielą się dobrym słowem nadziei

Stając się pieśnią, pieśnią o ziemi,

Pieśnią od pól, pieśnią od łąk.

Słuchaj! Słuchaj! Słuchaj!

Ponad wzgórzami, ponad równiną

Wiatr niesie pieśń, o ziemi pieśń.

Słuchaj... Słuchaj...

A gdy się niebo schyla nad drogą

W próg swego domu zmęczeni wchodzą.

Dni, które były, dni, które będą –

Pieśnią budują, pieśnią codzienną,

Pieśnią od pól, pieśnią od łąk.

Słuchaj! Słuchaj! Słuchaj!

Ponad wzgórzami, ponad równiną

Wiatr niesie pieśń, o ziemi pieśń.

Słuchaj... Słuchaj... Słuchaj...^[2]