Bażanty – choć takie ulotne

cicho podchodzą pod miasto

sufit zmrokiem się marszczy

grudniowe dni szybko gasną

Bażanty – sny kolorowe

niosą w bramę ogrodu

i grają na grzebieniach

in secula seculorum

Tańczą tańczą bażanty

swój dziwny zimowy taniec

lecz wszystko im się miesza

i takie poplątane

Tańczą tańczą bażanty

do końca zimowy taniec

wciąż jeszcze słyszą muzykę

nieważne co jest grane

Bażanty – choć takie dzikie

zdrowy rozsądek straciły

gubią też klucze do lasu

mieszają dni i godziny

My też jak ogłupiali

tracimy swój święty spokój

coraz większe zakręty

miedzy porami roku

Tańczą tańczą nasze cienie

swój dziwny zimowy taniec

lecz wszystko już się miesza

i takie poplątane

Tańczą tańczą nasze dusze

do końca zimowy taniec

jeszcze słyszymy muzykę

nieważne co jest grane^[2]