Chodził kiedyś kataryniarz,

nosił na plecach słowików chór

i papugę ze złotym dziobem

i pierścionków sznur.

Nad warszawską, szarą Wisłą

za jeden grosik, za dwa lub trzy

modry Dunaj w takt walca płynął

i papuga ciągnęła mi...

Złoty pierścionek, złoty pierścionek na szczęście.

Z niebieskim oczkiem, z błękitnym niebem, na szczęście.

Złoty pierścionek kataryniarza jedyny.

Na moje szczęście, na szczęście każdej dziewczyny.

Dzisiaj tamten kataryniarz

nosi na plecach już skrzynię lat

i we włosach pierścionki srebrne,

które zwija wiatr. Odleciała już papuga

i mój pierścionek już dawno znikł,

więc powiedzcie, gdzie mam go szukać,

kto go jeszcze odnajdzie mi?...

Złoty pierścionek, złoty pierścionek na szczęście.

Z niebieskim oczkiem, z błękitnym niebem, na szczęście.

Złoty pierścionek, taki miedziany, dziecinny,

Za ten pierścionek oddałabym dziś sto innych.^{[1], [2], [3], [4]}