Zasnęła cicho i nic jej nie zbudzi,

Ani płacz siostry, ani matki łkanie,

Ani gwar obcych a ciekawych ludzi,

Co otoczyli śmiertelne posłanie;

Zasnęła cicho i nic jej nie zbudzi.

Ni płacz siostry, ni matki łkanie.

Już jej dosięgnąć boleść nie jest w stanie.

Zasnęła cicho i nic jej nie zbudzi.

Mistrzostwo śmierci i śmierci potęga

Białego kwiatu utrwaliły białość.

Co życie w biegu niszczy i rozprzęga,

To śmierć obleka w harmonijną całość,

Zasnęła cicho i nic jej nie zbudzi.

Ni płacz siostry, ni matki łkanie.

I nieskalaną daje doskonałość

Mistrzostwo śmierci i śmierci potęga.

W wiecznej pogodzie i w wiecznym spokoju,

Zakwita róża mistyczna zachwytu.

Znikome kształty padły w życia boju,

Lecz to, co boskie, na fali błękitu

Zasnęła cicho i nic jej nie zbudzi.

Ni płacz siostry, ni matki łkanie.

Wraca panować nad zmiennością bytu,

W pogodzie wiecznej i w wiecznym spokoju.^[1]