Zmory nie mają skłonności

do niespodziewanych szczęśliwych zakończeń

      uwalniam się od nich jedynie

gdy pięcioletni naukowiec

opuszcza pokój

w którym rozbebeszył budzik

Miłość zużywa się

jak srebro luster pociemniałych

      i fragmenty twych twarzy

ustępują miejsca ścianie

Jeżeli zgrozie potrzeba mych okrągłych zielonych oczu

do arcydzieła

      niech je zwabi nagimi dziurkami od kluczy

umieszczonymi na powierzchni jajka

A Miłość powinna decydować

nie ja jeden

      stoję i drapię się w głowę

myśląc o którą by oprzeć się ścianę

      przyślij Króla łasego na rozmowy

albo ubierz się jak najprędzej i przyjdź do mnie^[1]