Znam ja trzech chłopców, dzielnych żołnierzy,

strzelca, ułana, sapera,

każdy z nich kocha wiernie i szczerze,

lecz ja lotnika wybieram.

On podróżuje niebieskim szlakiem,

pośród obłoków bój toczy,

gwiazdy mu dają świetlane znaki,

by nie zabłąkał się w nocy.

Gdy już nas wojna przestanie nękać,

serca okrywać żałobą,

jak srebrna strzała przeszyje błękit,

przyleci zabrać mnie z sobą.

Poszybujemy w zawrotnym pędzie

poza dróg mlecznych rozstaje,

żadnych przed nami granic nie będzie –

wylądujemy aż w raju!^[1]