Znany krzewiciel zalet

Upatrzył sobie cel w życiu

Nie nadużywać dalej

Bo słaby był po nadużyciu

Choć pracowała głowa

On tracił radość wszelką

Zostawiał swoje zabawki

I w mgnieniu oka

Do złego wracał

I świetnie się czuł

Jak robak w cieczy mętnej

Odkręcić mógł każdy problem

Umysłu śrubokrętem

Przez bluszcze i powoje

Serce wyrżnięte w drewnie

A gdy już dotarł do szczytu

Znowu się czuł niepewnie

I znowu miał cel w życiu

Znany krzewiciel zalet

Więc wracał

Choć pracowała głowa i świetnie się czuł

Zabawki się nie liczą

Trzeba mieć cel w życiu^[2]