Gdyśmy przyszli na poligon,

rozbrzmiewała nasza pieśń,

pod melodię tę usnęła

okoliczna wieś.

Myśmy co dzień ją śpiewali

w letni i pogodny zmierzch,

a gdy wszystko w krąg ucichło

zagrał w trawach świerszcz.

Naszą pieśń, żołnierską pieśń

gra wieczorem dla nas świerszcz,

wciąż te same nuty bierze,

jakby pragnął być żołnierzem,

jakby pragnął maszerować

z nami w chłód i w deszcz,

bo ten mały w trawach świerszcz

ma żołnierskie serce też.

Drzewa mają własne pieśni,

szumią w lesie całe dnie,

wiatr samotnik po jeziorze

niesie troski swe.

Ptaki z sobą ciągle gwarzą,

wabiąc się w listowiu wierzb.

Naszą pieśń dziewczyna nuci

i ten wierny świerszcz.

Naszą pieśń, żołnierską pieśń...^[1]