Żołnierz cię wita,

Polsko, z ziemi, z powietrza, z mórz.

Dwudziestoletnie wojsko,

synowie twoich burz.

Orły na naszych czapkach,

orłów tyle, co gwiazd –

Polsko, witaj nam, Matko,

tobie: serca i czas.

Stara kraino Chrobrych,

Polsko – jak dobry chleb,

od Bugu znów do Odry,

od Tatr po morski brzeg.

Ziemia wschodząca chlebem

w dłonie wzięła swój los –

z morza, lądu i nieba

żołnierz zepchnął już noc.

Wschodzi nad ziemią słońce,

z wolna opada mgła.

Świtem na horyzoncie

żołnierska trąbka gra.

Żołnierz cię wita, Polsko,

prosty meldunek brzmi:

Dwudziestolenie wojsko –

synowie polskich dni.^[1]