Jezusa umarłego stworzenie płakało,

Pana swego miłego bardzo żałowało.

Słońce aż się zaćmiło, ziemia bardzo drżała,

opoki się padały, groby otwarzały.

Jezus z krzyża zdejmowan w nieszporną godzinę,

Matuchna piastowała ciało swego syna;

ciało maścią mazali Józef z Nikodemem,

w prześcieradło uwili, w nowy grób włożyli.

Jezusa mękę czcijcie często i śpiewajcie,

Maryję pozdrawiajcie, k’niej się uciekajcie:

Maryja, przez boleści, ktoreś ty cierpiała,

oddal od nas wsze złości, daj wieczne radości.^[1]