Mój ojciec podobno

miał krzepę nie lada

i zawsze świerzbiły go dłonie

i z żadną się władzą pokornie

nie zgadzał wciąż mawiał

że jutro już koniec

Więc kiedy wychodził

by w wieczór się wtopić

i sprawy rozwiązać zawiłe

to matka płakała bo bała się nocy

i cicho do niego mówiła

Nie chodź kochany na wiec

posiedź tu lepiej w domu

wiem że to ważne lecz

jesteś potrzebny komuś

komuś kto dom nasz zna

jak swoich palców pięć

kto tylko ciebie ma

nie chodź kochany na wiec

A dzisiaj pielucha i ciepła poducha

i życie jak z miodem naleśnik

przez radio otucha się leje do ucha

i radość że w przodzie jesteśmy

I tylko czasami

gdy w oczach masz wicher

i drzwi zatrzaskujesz za sobą

w obawie przed nocą

w oddali gdzieś słyszę

przed laty mówione tak słowa

Nie chodź kochany na wiec

posiedź tu lepiej w domu

wiem że to ważne lecz

jesteś potrzebny komuś

komuś kto dom nasz zna

jak swoich palców pięć

kto tylko ciebie ma

nie chodź kochany na wiec^[2]