Nasi koledzy z konspiracji,

Pogromcy „Panter” i „Tygrysów”,

Leżą przeważnie wśród akacji,

A dużo rzadziej wśród cyprysów.

Zginęli mając lat dwadzieścia,

A i piętnaście też czasami...

Wtedy z nich żaden ginąć nie chciał,

Lecz dzisiaj – wygrywają z nami.

Zostali już na zawsze młodzi,

Szlachetni z czynów i postaci,

Już nic im dzisiaj nie zaszkodzi,

Już nikt ich dzisiaj nie zeszmaci.

Sztandary na ich grobach wieją,

Warty w rocznice się ustawia...

Oni się już nie zestarzeją

Na swoich starych fotografiach.

Palą się znicze, snują dymy.

Przybywa nam na twarzach zmarszczek,

Wciąż młode są ich pseudonimy,

Nasze są martwe i wciąż starsze.

...a kiedy już poumieramy

I gdy się już znajdziemy w raju,

Wtedy natychmiast ich poznamy,

Lecz oni nas – już nie poznają.

I może któryś nawet powie,

Widząc nas w rajskim przedpokoju:

– Nie wiecie, biedni staruszkowie,

Gdzie są koledzy z tamtych bojów?

Wtedy zapewne zapłaczemy,

Sięgniemy dłonią do orderów,

Ale im prawdy nie powiemy...

Po co rozśmieszać bohaterów?^[1]