Mówiłeś: zawsze, najbardziej na świecie...

To co mówiłeś pamiętam do dziś...

płynęła rzeka, kończył się wrzesień

a ty się śmiałeś śpiewając mi:

Jak umierać to tylko z miłości

która była, której nie ma, która już nie zdarzy się...

Bo nie kochać to nie żyć po prostu...

to prosto z mostu... to kula w łeb...

I ciągle płynie ta rzeka przeklęta

i wrześniowe co roku są dni...

Zapomniałeś? Jak mogłeś nie pamiętać?

a wtedy się śmiałeś, przypomnieć ci?

Jak umierać to tylko z miłości

która była, której nie ma, która już nie zdarzy się...

Bo nie kochać to nie żyć po prostu...

to prosto z mostu... to kula w łeb...

Już mi się nie śni, nie śni się wreszcie...

nigdy nie znałam i nie chcę cię znać

miałeś być przy mnie i gdzie teraz jesteś?

no proszę, śmiej się! Obiecaj jeszcze raz...

Jak umierać to tylko z miłości

która była, której nie ma, która już nie zdarzy się...

Bo nie kochać to nie żyć po prostu...

to prosto z mostu... to kula w łeb...^[1]