Zespół jazzowy utworzony w 1974 r. pod kierownictwem krakowskiego gitarzysty Jarosława Śmietany. Pierwszy skład: Andrzej Pawlik – bg., Piotr Prońko – bar. sxf., Benedykt Radecki – dr., Władysław Sendecki – pf., Jarosław Śmietana – g., lider. Debiutancki kwintet, złożony ze studentów Wydziału Jazzu i Muzyki Rozrywkowej Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Katowicach, zdobył na Studenckim Festiwalu Jazzowym „Jazz nad Odrą” ’74 we Wrocławiu II nagrodę, a lider I nagrodę indywidualną. Rok później, jako kwartet bez Piotra Prońki, zdobył na wrocławskim festiwalu I nagrodę zespołową, I nagrodę indywidualną ex aequo dla Jarosława Śmietany i Władysława Sendeckiego oraz wyróżnienia indywidualne dla Benedykta Radeckiego. Występował na Międzynarodowym Festiwalu Jazzowym Jazz Jamboree w Warszawie w latach 1975–1976. W tym okresie koncertował również w ZSRR, Holandii, RFN i Czechosłowacji.

W 1976 r. do zespołu dołączył Andrzej Olejniczak – ten. sxf., początkując proces stałych zmian personalnych. W różnych składach, jako kwartet, kwintet lub sekstet, dokonał nagrań archiwalnych dla Polskiego Radia oraz płytowych, zrealizował recital TV z cyklu Panorama Jazzu Polskiego, jest także bohaterem hasła w telewizyjnej wersji Leksykonu Polskiej Muzyki Rozrywkowej (odcinek 14 w reżyserii Ryszarda Wolańskiego).

Wystąpił na Międzynarodowym Festiwalu Jazzowym Jazz Jamboree w latach 1979–1981 i w 1983 r. Wziął udział w festiwalu jazzowym w Reno (USA), odbył też trzymiesięczne tournée po amerykańskich uniwersytetach i klubach jazzowych. Jest laureatem „Klucza do Kariery” na Pomorskiej Jesieni Jazzowej w Bydgoszczy w 1979 r. W 1984 r. przygotował z okazji jubileuszu 10-lecia specjalny program prezentowany na koncertach w kraju. Wkrótce potem rozwiązał się.

Z zespołem współpracowali także: Jerzy Główczewski – alt sxf.; Adam Kawończyk – tr.; Wojciech Groborz, Robert Obcowski – pf.; Antoni Dębski, Zbigniew Wegehaupt – cb.; Marian Bronikowski, Jan Budziaszek, Jacek Pelc – dr.; Stanisław Sojka, Andrzej Zaucha – voc^[1].