Powstała około 1931 r. w Niemczech. Jej debiut w Polsce odbył się w krakowskiej „Cyganerii”. Była pierwszym zespołem grającym w Polsce muzykę w pełnym tego słowa znaczeniu jazzową, która nie miała tu jeszcze ani tradycji, ani wykonawców o umiejętnościach opanowanych na odpowiednio wysokim poziomie. Zaskakiwała słuchaczy nowym, oryginalnym składem instrumentów, nadzwyczajną dynamiką, dostosowaniem brzmienia instrumentów do stylu gry hot. Posługiwała się niebanalnymi aranżacjami jazzowym, nieznanym szerszemu ogółowi repertuarem – utworami pulsującymi swingiem, wypełnionymi improwizowanymi partiami solistów. Jej wysoki i nowatorski poziom dalece zdystansował inne polskie orkiestry taneczno–jazzowe.

W 1936 r. orkiestra zarejestrowała dla „Syreny Record” swe jedyne płyty, nagrane w Polsce. Utrwalone wówczas utwory: Rumuński foxtrot Ady’ego Rosnera i Wieś murzyńska Duke’a Ellingtona, uznawane są przez krytykę i badaczy jazzu za jedyne prawdziwie jazzowe nagrania, dokonane w naszym kraju przed 1939 r. W skład orkiestry Rosnera wchodzili przeważnie muzycy niemieccy i polscy pochodzenia żydowskiego, działający w Niemczech i zmuszeni do opuszczenia Niemiec po 1933 r.

W nagraniach dla „Syreny Record” brali udział instrumentaliści: Ady Rosner – tr. i prowadzenie, Tony Lewityn – cl. i sxf., Max Schreder – ten. sxf., Leon Heller – vno i sxf., Harry Holm – g., Maurice van Kleef - dr., Fud Candrix – sxf. i tr., Leo Aczewski – pf., Aleksander Halicki – vno, cl. i sxf. Duży nakład płyt orkiestry został wówczas wysłany za granicę.

W 1938 r. Rosner wraz z orkiestrą wyjechał na tournée po krajach europejskich (Francja, Monte Carlo i in.). W połowie 1939 r. powrócił do Polski. Zespół istniejący w tym składzie najprawdopobniej rozpadł się wraz z wybuchem II wojny światowej^[1].