Warszawski zespół muzyczny utworzony w 1928 r. z inicjatywy Władysława Jaworskiego przez bezrobotnych wówczas instrumentalistów i śpiewaków. Początkowo dwunastoosobowy, grywał na ulicach przedwojennej Warszawy, na Pradze, Saskiej Kępie i Mokotowie, najczęściej jednak w Śródmieściu na Chmielnej, od czego później wzięła się nazwa zespołu.

W czasie okupacji wykonywał piosenki, które dodawały otuchy, zagrzewały do walki, pozwalały przetrwać. Kilku muzyków trafiło do obozów koncentracyjnych.

Po wojnie w sześcioosobowej obsadzie wznowił działalność artystyczną na warszawskich ulicach. Koncertował także w NRD, RFN, we Francji oraz w ośrodkach polonijnych Kanady i USA.

Jego repertuar spopularyzowały audycje radiowe i programy TV, m.in. Szał na Gnojnej i Bal na Gnojnej. Jego karierze poświęcone jest hasło w telewizyjnej wersji „Leksykonu Polskiej Muzyki Rozrywkowej” odcinek 79 (reż. Ryszard Wolański). Z ponad trzystu piosenek zachowało się zaledwie trzydzieści sześć na trzech LP Tango apaszowskie, Zakazane piosenki i Wspomniałem ten dzień, wydanych przez Muzę, oraz w nagraniach archiwalnych Polskiego Radia.

W zespole grali m.in.: Bernard Adam, Tadeusz Ampt, Marian Gliwiński, Witold Jastrzębski, Eugeniusz i Władysław Jaworscy, Zbigniew Kaszewiak, Ryszard Klimczewski, Zdzisław Moskalski, Janusz Mulewicz, Tadeusz Pytel, Józef Rytkowski, Jan Sielski, Zdzisław Siemaszko, Ryszard Szymański, Jan Wiśniewski, Zenon Zientek, Kazimierz i Marian Żbikowscy, Edward Żubiński^[1].